Home » Olof races

De 'Olof races' in Hilvarenbeek

Onder ideale race-omstandigheden verliepen de Olof races in Hilvarenbeek op het prachtige maar op enkeIe punten griezelige circuit rondom het strandbad „de Beekse Bergen". In geen enkele klasse bleef het ronderecord overeind, en een record vormde ook het aantal toeschouwers waarvoor nauwelijks genoeg plaatsruimte was. Het rennersveld was zoals in de voorgaande jaren van grote klasse, ondanks het ontbreken van de op het programma staande azen Jarno Saarinen en Rod Gould. De Engelsman had een week eerder bij een val in Engeland (Oulton Park) verwondingen opgelopen die hem beletten te starten, en de organisatie had Jarno Saarinen vrij gelaten om hem in staat te stellen op dezelfde dag als Hilvarenbeek in Italië te starten, dit in verband met een mogelijk Benelli fabrieksconract voor de Finse 250 cc-wereldkampioen. Overigens is het nog niet zeker dat Jarno het contract zal ondertekenen. Een week eerder in Hengelo zei hij ons nog dat hij pas na vele tests zal beslissen. Daarbij is het zo dat hij alleen door zal gaan met wegracen als hem een volledig fabriekscontract, met alle faciliteien daaraan verbonden (vervoer, hotels, monteurs), zal kunnen krijgen. Benelli wil dat doen, maar Yamaha mogelijk ook wel, en slimme Jarno houdt tot het laatste moment alle mogelijkheden open. Uniek voor de races op het vasteland van Europa was weer de komst van big-money-man John Cooper, de man die alles al won in Hilvarenbeek, maar ditmaal. lukte het niet zo best en in de 500 cc-race was zijn optreden zelfs zodanig dat van een regelrechte afgang gesproken kan worden.

Onwaarschijnlijk snel was het top-drietal; het ronderecord van Wil Hartog (1.59,8) ging totaal aan flarden en werd uiteindelijk door Kent Andersson op 153,5 gebracht, dat is een gemiddelde snelheid van 142,731 km/u. Bôrje Jansson kon na een aantal ronden het tempo niet meer helemaal volgen en zakte iets terug. Mortimer kwam in de vijfde ronde aan de leiding en hoewel Kent Anderson nog diverse malen naast en voor hem kwam was het toch de Engelsman die net de langste adem had en met enkele meters voorsprong als eerste de geblokte vlag van Ben Majoor kreeg.

Naast alle internationale soloklassen kwamen de 350 cc-nationalen aan bod in de openingsrace. Weer werd deze klasse beheerst door twee rijders. Henk Lodder en Karel Zegers. Lodder was in de training beduidend sneller geweest, maar Zegers vond z'n draai in de race en na twee ronden kopwerk van kampioen Henk Lodder nam
Karel Zegers de leiding over. Lodder bleef in zijn spoor en na enkele ronden kwam hij terug op kop. Vanaf de zesde ronde nam Zegers weer duidelijk het initiatief, en bij het ingaan van de laatste ronde had hij enkele tientallen meters voorsprong, ogenschijnlijk genoeg voor de overwinning. Vlak voor de finish echter kwam een achterblijver ten val, Zegers hield in en Lodder schoot voorbij om met klein verschil te winnen. Derde werd Jan Boot op een Ducati en alleen vierde man John Roos wist verder nog in dezelfde ronde als de winnaar te eindigen.

Dieter Braun zou een van de grootste pechvogels van de dag worden door tweemaal in mooie posities uit te vallen (de pil werd gelukkig wat verzoet door ook een overwinning). Het begon al in de 125 cc-race, waarin hij zich onmiddellijk op de tweede plaats in de kopgroep nestelde, maar al in de tweede ronde begaf de versnellingsbak van, zijn snelle Maico het. Een leidersgroep van drie man, Andersson, Mortimer en Jansson, wist zich al snel af te scheiden. Op korte afstand volgde Dave Simmonds, en op wat grotere achterstand volgde Jos Schurgers wiens Bridgestone met andere cilinders helaas wat minder snel bleek te zijn.



Hieronder het programmaboekje van 1978 met daarin de deelnemerslijsten van de 6 raceklassen (klik erop voor een vergroting)