Racefamilie van Kasteren

Het boek 'Racefamilie Van Kasteren'


In dit boek zijn verslagen opgenomen van alle wedstrijden die Christ en Rinus van Kasteren gereden hebben, uitslagen van al deze wedstrijden, eindstanden van de klassen waarin Christ en Rinus aan de start kwamen, een volledig uitslagenoverzicht van alle wedstrijden van Rinus, veel anekdotes, veel achtergrondinformatie over de nationale en internationale motorsport, het verhaal van Rinus over de periode na zijn race-carrière, informatie over de supportersclub van Rinus, het verhaal over het ontstaan van de veteranenklasse bij de N.M.B., 199 foto’s zwart wit en kleuren waarvan de meeste nooit eerder gepubliceerd en bovendien interviews met twee bekende concurrenten: Harrie van der Kruijs (N.M.B.) en Bert Struijk (K.N.M.V.).

Foto onder: Mari van Kasteren

Het boek is 290 pagina’s dik en bevat 199 zwart wit- en kleurenfoto’s.
De prijs van het boek met een zachte kaft is € 24,95met een harde kaft € 32,45.

Iedereen die in het bezit wil komen van dit bijzondere boek kan het bestellen door middel van een e-mail aan: m.kasteren2@chello.nl. Bellen kan ook:  0499 – 47 48 54.


Christ van Kasteren, de nestor van het historische racen...

AIs er één man is die in Nederland het historische motorracen in gang heeft gezet, dan is het Christ van Kasteren uit St. Oedenrode wel. Piet Kramer memoreert wat deze initiatiefnemer met veel inzet op gang heeft gebracht. Het startpunt van het historische motorracen in Nederland ligt exact 41 jaar terug in de tijd. Toen, in de zomer van 1976, verscheen tijdens de verregende 200 Mijlen Race van Helmond een rennersveldje van zo'n veertien man aan de start. Christ van Kasteren, inmiddels de 76 gepasseerd, had, gesteund door zijn zoon Marius, door keihard werken dat ploegje bij elkaar gekregen. De lange-afstandsrace in Helmond (dergelijke races, zoals ook de Zes Uren van Someren en Heerlen, waren zeer populair) werd in twee manches verreden. Tijdens de pauze er een startmogelijkheid voor 50 cc en zijspannen. Christ had bedacht dat het een leuke variatie erbij zou zijn om, als proef, een veteranendemo te presenteren, met oud-coureurs op oude racemotoren. Michel van Bokhoven, oud-crosser en een der grondleggers van de Nederlandse Motorsport Bond ( 1949-1982) en lange tijd de sterke man van het N.M.B. cross- en raceprogramma, had heel goed door wat dit kon gaan betekenen in de komende jaren. Hij zegde Christ alle medewerking toe voor wat betrof verzekering, training en tijd voor een race-demootje op voorwaarde dat Christ minimaal zestien renners aan de start kreeg. Motorman in hart en nieren Christ van Kasteren had een flinke portie en racebloed door de aderen stromen. Al in 1936 had hij de van Assen bezocht en was full-time motorrijder in de jaren '50 op N.S.U. en D.K.W.. Eén van zijn D.K.W.'s reed 160.000 kilometer op hetzelfde big-end! In de loop van de kilometers werden wel wat zuigers, koppelingsplaten en contactpuntjes vervangen, dat wel. Op deze motor reed Christ zijn woon-werkverkeer en bezocht met zijn motorminnende vrouw achterop grote motorevenementen. Zo bezocht hij 25 jaar achtereen Francorchamps en verzorgde er ruim twintig jaar de toegangskaartvoorverkoop voor. In die tijd was er heel wat minder weelde dan nu en als vast voorverkoopadres had hij zelfs klanten lot in Duitsland, omdat hij net wat goedkoper was. Kortom, Christ was een echte motorman, die al in 1959 een Sterrendag op Zandvoort had gereden en in de jaren rond 1964 meerdere keren meedeed aan de Zes Uren van Zandvoort, samen met ene J. Eiberse die later nog enige jaren terug zou keren als veteraan op een Maico. Dat racevirus ging over op zijn zonen, van Marius later als secretaris van de Veteranen Motorsport Vereniging (VMV) zou optreden en de ander, Rinus. in de loop van twaalf jaren via de 50, 125, 250 cc en zwaarder in vrijwel alle raceklassen zou rijden. In 1976 leverde hem dat nog het Kampioenschap op hij de VMB in de 250 cc op een Yamaha. Hierna kwam hij in de motorentuning en raceuitlatenfabricage terecht. Nee, ze kregen het bepaald niet van een vreemde en hun vader was na de Zes Uren festijntjes (waarvan de laatste al op Yamaha) ook als renner te zien tijdens de eerste NMB wegrace in het voorjaar van 1967 in Reusel, waar ik ook aanwezig was. Dat gebeurde in de zogenaamde amateurklasse op standaard motoren tot 500 cc. Daar zag ik voor het eerst een Kawasaki 250 in actie; die won meteen....Die eerste race werd Christ zesde en de rest van dat eerste jaar reed hij alle evenementen, op een Yamaha, en zoon Marius ging steeds mee. De jaren erna de races heetten inmiddels 'ongelimiteerd' en waren in twee klassen verdeeld bezocht hij de races meer regionaal. Dat duurde tot ongeveer 1973, toen hij Rinus ging begeleiden tijdens de races. Dat was misschien niet strikt noodzakelijk, maar zo bleef Christ toch in de racewereld!

Start in Reusel

Toen begon bij Christ een idee te rijpen, gevoed door artikelen die hij in Duitse motorbladen las. Dat idee was niet nieuw, want in Engeland werd al vele jaren veteraan motorsport bedreven, maar nu begon het in Duitsland ook. En Christ dacht: "Als we nu in Nederland ook eens zoiets konden doen...Dus na het contact met Van Bokhoven van de N.M.B. gingen Christ en Marius keihard aan het werk om ex-renners te benaderen en ze te bewegen die zomer van 1976 naar Helmond te komen. Helaas: de ex-renners lieten het grotendeels afweten. Na avonden van telefoneren hadden ze als deelnemers onder andere Jo Scholtze op BMW, Harry Muyen op Norton International (geleend van J. Reinderink), Ab Vitters op Norton Dominator (die niet zou starten omdat z'n magneet vol geregend was...) , Wim Marijnis op Saroléa Monotube, twee AIS Boyracers (de ene uit België, de ander van Jan Heemskerk - toen Koning Zelfbouw op de RAI), een B.S.A. plunjer twin uit '51 met de eerste eigenaar in het zweefzadel, een Aermacchi Ala Verde (die ik later nog zou overnemen), een Rumi 125 tweetakt twinnetje en dan nog twee D.K.W.'s, waarvan een met Christ als grote animator aan het stuur. Er waren er nog wel meer, waaronder ook enkele van naam, maar die bleven die dag thuis, dus dat was het wel. Zelf zat ik in die tijd in de zijspancrosserij en wist nog van niets. Christ had om dit startveldje te verwezenlijken de rijders, zeg maar, moeten ronselen uit eigen middelen en later ook nog motorclubs moeten bezoeken, want die wisten ook nog niets van dit nieuwe fenomeen. Maar er werd gestart in Helmond en dat heeft de opkomst van het veteraan motorracen in Nederland zeker een jaar of vijf versneld. Het was er natuurlijk toch wel van gekomen, maar anders ongetwijfeld later pas.

Veteraan Motorsport Vereniging 

Om voor een goed vervolg te kunnen zorgen werd een vereniging opgericht, de Veteraan Motorsport Vereniging, en een bestuur samengesteld. Dat was op 20 november 1976 met Vitters als voorzitter, Christ als penningmeester en Marius als secretaris. Toen kreeg ik er ook weet van en het jaar daarop was de eerste voorjaars training in Wijnandsrade (Zuid-Limburg), onder N.M.B.-vlag en met N.M.B.-wegrenners. lk was erbij op een B.S.A. ééncylinder en genoot!

Op zaterdag was er tweemaal training en ook op zondag tweemaal. Maar het aantal deelnemers was erg klein en daarbij kwam nog uitval van het oude materieel, waarvan er enkele overhaast in elkaar waren geknutseld. Daarom gelastte het bestuur de tweede training voor ons af. De officiële coureurs waren ook helemaal niet blij met de nieuwe klasse. De racedag was al met vele klassen en nog veel meer renners (zo'n 500). Het deed ook wel wat kolderiek aan: een Zündapp, een N.S.U., een D.K.W. en nog wat oud Engels spul, kortom een diversiteit aan kuiploze oude gebakjes en enkele wel redelijke racers. Vergeet ook niet, het had allemaal nog geen historische status, het waren gewoon verouderde machines en er wàs rommel bij die eigenlijk niet op het circuit thuis hoorde. De moderne racerij was al helemaal hightech, supersnel en Japans. En nu opeens dat oude ijzer erbij?

De eerste historische racejaren

 De eerste officiële race was op 20 maart 1977 in Wijnandsrade. Misschien dat er dat jaar in totaal tot zes evenementen kwamen en van bestuurswege werd ons gesmeekt om toch vooral te komen. Zeker naar Tolbert in Groningen, waar het startveld marginaal was met zo'n veertien man, en dan was er altijd uitval. Maar toch, het sloeg aan en het publiek was verrukt: "Zo'n motor heb ik ook gehad", "Mijn buurman heeft er ook nog een", "Op zo'n een reed mijn oom vroeger", enzovoort, enzovoort. Zelf hen ik nog 's-avonds naar Stolwijk teruggereden om reserve-onderdelen te halen zodat ik toch mee zou kunnen rijden! En op de terugreis brak de as van de aanhangwagen. Ja, leed was er ook... Christ werd dat eerste jaar Kampioen 250 cc hij de V.M.V. en dat had hij alleen al verdiend door al zijn inspanningen om het op gang te brengen. Drie jaar heeft Christ zelf deel kunnen nemen aan Zijn V.M.V., maar in 1979 was hij 59 jaar oud en kreeg hij geen startbewijs meer! Hij won bij de laatste twee races zelfs nog de 250 cc klasse op Maico, maar in Reusel dat jaar was het afgelopen, ondanks de sticker-actie "Van Kasteren moet blijven!". In 1980 traden Marius en hij nog op als begeleider en helper van Leo Verberne die zijn Maico racer had overgenomen en het blok in een frame zette. Want Maico is sneller dan D.K.W. en Ducati stuurt beter dan Maico, zo zit dat. Verberne werd daarop Kampioen en uw auteur tweede op zijn gietijzeren Aermacchi. Toen een zeer verguisde motor, maar dat is een ander verhaal, Het vervolg Christ en Marius traden in 1979 ook uit het bestuur van de V.M.V., maar wat zij in gang hadden gezet, groeide door in de volgende jaren. Rond 1982 werd de naam van de V.M.V. veranderd in Classic Motorcycle Racing Club Holland, ook afgekort tot C.M.R.C.H. toch nog een beetje veel. Wat we nu veelal "Classic Racing" noemen is uitgegroeid tot wereldformaat en het gaat er nu echt wel sneller aan toe dan dertig jaar geleden in Assen! Alleen al door de bandenontwikkeling en het tunen der motoren. Wat denk je, hoeveel sneller is een simpele BSA Gold Star niet geworden? Ze worden zelfs in Nederland gemaakt. En wat heeft A3 Racing al niet gepresteerd? Op racedemo-gebied kwamen er sinds 1982 de Eenhoorn evenementen bij, eerst alleen voor Engelse merken, later ook met Europese motoren, waaronder veel Italiaans, erbij. En met al enige tijd een leeftijdsgrens omdat zelfs Japanse motoren om de hoek komen kijken. Bij deze gebeurtenissen kon je op zo'n 350 deelnemers rekenen, al is dat door diverse oorzaken het laatste jaar flink teruggevallen.

Dan hebben we de Historische Motorsport Vereniging (H.M.V.) die in 1988 voor het eerst in Groningen optrad. Speciaal voor oud historisch materieel en er is van alles te zien tijdens de demoraces. En tot slot is er sinds een paar jaar het Classic Racing Team (C.R.T.) met alle klassen tot 1972, meer Italiaans gericht en ook hier is van alles te zien en met een groot veld 50 cc's erbij. In totaal zijn er voor de klassieke-raceliefhebber jaarlijks zo'n 20-25 evenementen om van te genieten. Christ van Kasteren, bedankt, dit had niemand voorzien!